TÜKENDİ
Içinde debelendigimiz düzeni bir masa gibi düsünürseniz, masanin ayaklarindan biri sanatçi bana göre. "ruhsallik", "duygu", "manevi degerler" ne derseniz bu olmadan, buna yaslanmadan kötülük masasi da, iyilik masasi da tam yere basmaz. Reklam, sanat, televizyon, gazete, internet; toplami olarak medya yani kötülügün, kapitalizmin bas propaganda araçlari sanatçisiz yapamaz. Yoksa, masa sallanir durur. Biz sanat ugrasisi içinde olanlarin, duygu insanlarinin ne ise yaradigimizin farkinda olmamiz o kadar önemli ki. Duygu yanimiz agir bastigi için kullanilmaya da o kadar açigiz ki. Bizi uyanik tutan endiselerimiz, yaraticiligimizin kaynagi da olan kötümserligimiz yüzünden kötülük masasinin bir ayagi olmamiz da o kadar kolay ki!