Zevebân, sanki büyük bir yikimdan geriye kalan ve gidenlerin ardindan bakan taslar üzerine yazilmis. Göç yollarinda, hüznün savurdugu yapraklar arasinda parildayan mazlum sözcüklerle… Askin, yalnizligin, ölümün iç içe geçmis mevsimler gibi birbirini tamamladigi ve kederle aktigi dizeler. Bu siirlerde gölge var, duman var; modern dünya karsisinda sairin içinden yükselen baskaldiri ve efkâr var.-Seref Bilsel-