TÜKENDİ
"...Benim için zavalli olmayan bir tek Alman var; Schopenhauer. Kendini tamamlamis biricik soydasim o! Ötekiler de çok güçlü ve kararliydilar; ama hepsi de gözleri açik öldü. Umutla iskenceyi uzattilar ve bundan Tanrisal olmayan bir haz duydular. Onlarla ayni çagda yasasam aksini düsünürdüm kuskusuz. Fakat ben yirminci yüzyil cehennemindeyim; her bakimdan bir felaket yüzyili bu. Henüz kiyamet kopmadi, ancak onu içimizde yasiyoruz artik.
Digerleri, evrenin sarkisinin adini söylediler, ama sarkiyi dinleyemediler. Schopenhauer öyle degil, ezginin tamamini dinliyor ve bundan büyük bir haz almiyordu. Dünya aptallar ve vasatlar için bir eglence ve oyun parki; deha için ise, bir an önce geride birakilmasi gereken bir sürgün gezegeni... En azindan hizmetçisi onu koltugunda ölmüs buldugu ana dek böyle düsündü, sonrasini bilmiyoruz...
Bir daha hiç dogmamak üzere hemen ölmek isterdim, belki bu olsa yasayan en iyi ölü olurdum. Ne var ki ikiyüzlülügüm buna izin vermiyor, gerçekten ölmek istesem gidip Jung'un asistanina teslim olmazdim. Içimdeki hiç kimsesiz çocuk, ne kadar uzaga gidebilir; zavalli ruhum hangi derinlikte bogulmadan yüzebilir, söyle!
Belki sen biliyorsundur..."
Digerleri, evrenin sarkisinin adini söylediler, ama sarkiyi dinleyemediler. Schopenhauer öyle degil, ezginin tamamini dinliyor ve bundan büyük bir haz almiyordu. Dünya aptallar ve vasatlar için bir eglence ve oyun parki; deha için ise, bir an önce geride birakilmasi gereken bir sürgün gezegeni... En azindan hizmetçisi onu koltugunda ölmüs buldugu ana dek böyle düsündü, sonrasini bilmiyoruz...
Bir daha hiç dogmamak üzere hemen ölmek isterdim, belki bu olsa yasayan en iyi ölü olurdum. Ne var ki ikiyüzlülügüm buna izin vermiyor, gerçekten ölmek istesem gidip Jung'un asistanina teslim olmazdim. Içimdeki hiç kimsesiz çocuk, ne kadar uzaga gidebilir; zavalli ruhum hangi derinlikte bogulmadan yüzebilir, söyle!
Belki sen biliyorsundur..."