Zamanın Durduğu Bir Yerde Ortaköy 47

“Bu Ortaköy canli, haraketli, pariltili bir köydü… Bu kadar Ermeniyi, Yahudiyi, Rumu, Kiptiyi, bir arada görmüslügün yoktu bir, insanlar bu kadar iç içe, burun buruna yasamiyordu Arnavutköy’de, iki! Havasi, suyu, hadi çekinme söyle Mâlik, atmosferi, ‘ambiance’i baskaydi Ortaköy’ün… Yenikapi’da çanlar çalinir, deniz kenarinda yari bele kadar suya batip kilimler, halilar yikanir, Lânga bostanlarinda sarkilar, türkülerle marullar yenir, ramazanlar, bayramlar ‘biz de variz’ diyerek agirliklarini adamakilli koyarlardi. Bayramlik giysileriyle çocuklari gezdiren süslü at arabalari, atli karincalar, kayik salincaklar, balonlar, ramazan davulculari Arnavutköy’de, Ortaköy’de var miydi? Arnavutköy, sözüm ona, ne kadar bir Ingiliz kasabasi misali suskun ve içe kapali ise Ortaköy inadina o kadar hareketli, gürültülü, disa dönük bir Italyan, bir Ispanyol kasabasiydi. Kiptiler disinda –yok yok, onlar da içinde– hemen herkes handiyse birbirini tanirdi.” (s.28)Iste bakislarim o tanidik yüzlerin arayisinda…