TÜKENDİ
Alnimdaki yara izi bana Ermenilerden haberdar oldugum günü hatirlatir. Oglunun yanlislikla attigi tas alnimi yardiginda, esi “Bunlar bizi yine kesecek”, diye feveran ederken akil sagligini kaybetmis komsumuz Dikran Amca'nin elini isirip dizini dövmelerini unutamam. Annemin muhabbet besledigi komsularimizi teskin etmesi zaman almadi ancak pek çok hatiram sisler ardinda kalmisken otuz yil sonra o sahne hâlâ gözlerimin önünde. “Yüzüme Bak”a baslarken Dikran Amca'yla esi vardi aklimda. Bu roman, Dikran Amca'yla esine. Yasiyorlarsa kendileri veya mahdumlari, onlar da aramizda degillerse Ermenilerimiz bu romani gönül borcumu ödeme çabasi saysin isterim.