TÜKENDİ
Gözümün açildigi yerde durdun Yusuf Zambaga uçururum seni diledigim andan geldin O bensem eger Ilki zümrüt kesigindeki kipirti Ellerine vurgun elmalarin harini Sevdim de Yusuf yanakalan canimi Seni kimselere göstermek istemedi içim Hep irakta kildin kendini Yusuf Bana yalnizca füzelliginin acisini verdin Bundadir sana öyküler biçtigim Düstügüm yeri kendime de söylemedim Kopan zambak yapraklarindan ellerim Bagislanma dilemeyen Zeliha benim! (Arka Kapak)