TÜKENDİ
Hiç görmeden dogdugumuz bu(dünya) gurbet, hiç görmeden gidecegimiz vatanin habercisi degil midir? Her gün tefekkür, bolca bir tefekkür bahar’da yagan yagmura benzer; nasil ki yagmur yagdikça tohumlar çiçek açiyor otlar yeseriyor, insan da düsündükçe yüregindeki hakikat tohumlari filizleniyor gün yüzüne. Derin derin düsünmekten korkmayin, çünkü agacin kökleri topragin derinliklerine kök saldikça (indikçe) gövdesi, dallari ve yapraklari gök yüzüne çikiyor, nefes aliyor, günesine çikiyor, isigina çikiyor.
Insan da düsündükçe isigina kavusuyor, amacina gayesin kavusuyor, nefes aldiriyor ruhuna. Düsünmek insani yaratilis gayesine götüren bir isiktir.
Dünya dikenli bir güle benzer ama ucunda gül vardir. Sinirli bu ömür, imtihan için geldigimiz bu dünyanin elbette ki zorluklari olacaktir; zorluklara sabreden güle kavusur, o gül ebedi diyardir, sonsuz ölümün olmadigi vatandir...
Her insanin bir parmak izi oldugu gibi bütün insanlarin da ortak bir yürek kodu, ortak bir fitrat kodu, ortak bir gönül kodlari, evrensel kodlari vardir; onlar da insanin yaratilis gayesini, amacini, yolunu bilmesidir. Yeryüzündeki herseye, dönen dünyanin hizindan günes sistemine, menvsimlerin olusmasindan ozon tabakasina kadar her seye çok ince bir ayar veren Allah insani elbette ki basibos birakmiyor, insana da bir kulluk yolu çizmis, akil vermis, irade vermis, yeryüzünde yarattigi herseyi insan için birer isçi kilmis, adeta dogan günes, yagan yagmur, esen rüzgarlar, sayisiz çiçekler, daglar, gökler, yildizlar, ay, kisaca hersey insan için. Ya insan ne için?
Insan da Allah (cc) içindir, kulluk içindir, sinirli bu hayatta imtihan edilmesi içindir. Caniyla, maliyla, hastalikla, korkularla, aklinin sinirli olusuyla imtihan olup yaptiklari karsiliginda cennet ya da cehenem... Dünyaya sabretmek gülün dikenlerine sabretmeye benzer; dikenlerin ucunda gül var, varsin biraz dikenler ellerimize batsin. Sinirli bu hayat da dikenlere benzer, sonunda sinirsiz bir hayat var, ölümün olmadigi ebedi bir vatan...
Insan da düsündükçe isigina kavusuyor, amacina gayesin kavusuyor, nefes aldiriyor ruhuna. Düsünmek insani yaratilis gayesine götüren bir isiktir.
Dünya dikenli bir güle benzer ama ucunda gül vardir. Sinirli bu ömür, imtihan için geldigimiz bu dünyanin elbette ki zorluklari olacaktir; zorluklara sabreden güle kavusur, o gül ebedi diyardir, sonsuz ölümün olmadigi vatandir...
Her insanin bir parmak izi oldugu gibi bütün insanlarin da ortak bir yürek kodu, ortak bir fitrat kodu, ortak bir gönül kodlari, evrensel kodlari vardir; onlar da insanin yaratilis gayesini, amacini, yolunu bilmesidir. Yeryüzündeki herseye, dönen dünyanin hizindan günes sistemine, menvsimlerin olusmasindan ozon tabakasina kadar her seye çok ince bir ayar veren Allah insani elbette ki basibos birakmiyor, insana da bir kulluk yolu çizmis, akil vermis, irade vermis, yeryüzünde yarattigi herseyi insan için birer isçi kilmis, adeta dogan günes, yagan yagmur, esen rüzgarlar, sayisiz çiçekler, daglar, gökler, yildizlar, ay, kisaca hersey insan için. Ya insan ne için?
Insan da Allah (cc) içindir, kulluk içindir, sinirli bu hayatta imtihan edilmesi içindir. Caniyla, maliyla, hastalikla, korkularla, aklinin sinirli olusuyla imtihan olup yaptiklari karsiliginda cennet ya da cehenem... Dünyaya sabretmek gülün dikenlerine sabretmeye benzer; dikenlerin ucunda gül var, varsin biraz dikenler ellerimize batsin. Sinirli bu hayat da dikenlere benzer, sonunda sinirsiz bir hayat var, ölümün olmadigi ebedi bir vatan...