TÜKENDİ
Sayfalarca yazilan siirler, ona ithaf olunan yasama dahil olmamis suskular, hepsini bir bir döküyorum buraya, acaba onun okuyacagini bilsem yine bu kadar kahramanca davranir miydim? Bazen yazamiyordum onu, mutlulugu, ona olan askimi yazacak kelimeler bulamiyordum. Yaziyor yirtiyor, yaziyor siliyordum. Çünkü hiç biri yakismiyordu ona, sevgisine... Yüregimde askiya alinmis hayaller, sonsuza kadar gerçeklesemeyen, gerçeklesmesi mümkün olamayan düsler… Aslinda bunlari, kendimi gerçekle yüzlestirmek için yapiyor, bazen basariyor, bazense tikaniyordum... Artik rotasi da belliydi gidisatimin. Hiçbir gayesi olmayan, beklentilerden arindirilmis bir hayat… Usulca, bütün sessizligimle tekrarliyorum bana bakmayan yüzüne; seni seviyorum!..