TÜKENDİ
Geçmis zaman masallarinin anlatildigi bir yerler olmali. Yoksa rüyalarimizi, yoksa hülyâlarimizi, daha da kötüsü hafizamizi kaybederiz...Cennet kokan gögüsler olmali, masallarla büyülenmis basimizi yaslayacagimiz. Gül kokan parmaklar yanaklarimizi ninniler gibi oksarken, duali dudaklar hiç bitmeyecek masallari mirildanmali. Çocukluk masallarimizin ipek gecelerine, bilmedigimiz lisânlardan “hu” çeken kavak agaçlarinin perili gölgeleri düsmeli. Soluk sari pencerelerinde hüzünlü gölgelerin kipirdadigi kara trenlerin yanik düdükleri yankilanmali uzaktan, derinden, masallar diyarindan... Bekçi düdükleri, köpek havlamalari, yagli kamçisinin sakirdadigi bir fayton geçmeli tikir mikir... Rüyâlar gibi... Tatli, yumusak, mavi rüyâlar gibi... Ve masallar hiç bitmemeli... Hiç bitmemeli... Hiç...