Yansımanın Diyalektiği

Narsis’e asik olan Ekho gizlice onun pesinden gider ve onun çagrilarina elinden geldigince karsilik verir. Narsis, avci arkadasi sanarak seslenir, “Gel!” der, Ekho geri seslenir: “Gel!” Seslenene seslenmesiyle çagrinin yönü degismistir: “O seslenene seslenir”. Narsis, “Burada bir araya gelelim!” diye çagirir, Ekho tekrarlar: “coeamus!”. Ve coire’nin çift anlami ‘bir araya gelelim’ ile ‘birlikte yatalim’–, yanilmayi güçlendirir. Geri yansimasinda ayni sey baska bir seye dönüsür, yine de söz ayni sözdür. Narsis, çaliliklarin arasindan karsisina çikan Ekho’yu görünce, itiraz eder: “Ölmeyi yeglerim kendimi sana feda edecegime.” Ancak Ekho cümlenin sadece ikinci kismini tekrarlar: “Kendimi sana feda edecegime”; böylece, cümlenin birinci kismini atlayarak, anlamini tersyüz etmis olur.

Ovid’in burada ortaya koydugu, semantik ayna görünüsünün olusumudur, kelime anlaminin tersyüz olmasidir. Ayni kelimeler, tam karsitina isaret ederler. Gerçek ve yanilgi, ayni iliskinin momentleridir ve bu, ancak diyalektik bir refleksiyon biçimi olarak, Bir’in Digeri’ni uzanip kendi karsiti olarak ihtiva etmesi olarak kavrandiginda birbirlerinden ayirilip çözülebilirler.