Yanılmalar

Tanri ilk insani yaratti ve ona hata yapma firsati verdi. Âdem yanilmayi göze aldi ve hakikate erisme firsati buldu. Yanilmayi göze almayanlar, denemenin meyvelerini yiyemiyorlar. Eger dogru olandan bahsetmek istiyorsak, yanilgiyi referans göstermek zorundayiz. Herakleitos, “Zitliklar arasinda sürekli oyun olmasaydi dünyanin sonu gelirdi,” der. Her tez, bir karsi teze ihtiyaç duyar.

Iste bu yüzden yanilmayi göze alarak, düsüncelerimi ortaya koymaya karar verdim ve adina da “Yanilmalar” dedim. Çünkü her deneme, bir yanilmadir aslinda. Bazilari kendine göre yanilir, bazilari da baskalarina göre. Sonuç olarak yaptigi her seyde, birileri nazarinda mutlaka yanilir insan. Siz iyi bir sey yaptiginizi sanirsiniz, ama baska birinin bakis açisinda bu pek de iyi bir sey olarak kabul görmeyebilir. Ya da bir sey o an dogru olsa bile, baska bir zamanda yanlis bir sey olarak da yorumlanabilir.

Montaigne’den bu yana yapilan ve yazilan tüm denemeler, hep dogruyu bulmayi amaçladi. Ben de öyle yaptim. Farkli bir sey olmali tabi. Ama farkli olmadaki amaç, körü körüne muhalif olmak da olmamaliydi. Siyasetçiler yapar öyle; hepsi de talip olduklari kamu alanlarini herkesten daha iyi yöneteceklerini iddia ederler. Tabi ki bir olguyu devam ettirmek güzel bir sey ama ona bir boyut katmak da gerek. Ben öldükten sonra da devam etmeli insanlar Deneme yazmaya. Katilmali görüslerime veya itiraz etmeli. Denemeli ve yanilmali. Hakikati aramali ve kovalamali. Çünkü hakikat arandikça canli kaliyor. Çünkü hakikat bir varis noktasi degil, bir yol tam aksine.