TÜKENDİ
UMUTSUZLAR PARKIBinlerce, ama binlerce yildir yasiyorumBunu göklerden anliyorum, kendimden anliyorum birazInsan, insan, insandan: ne iyi, nede kötüKolumu salliyorum yürürken, kötüysem yüzümü burusturuyorumÇok eski bir yerimdeyim, çürüyen bir yerimden geliyorumÖldüklerimi sayiyorum, yeniden dogduklarimiAnliyorum, ama yepyeni anliyorum biktigimiEvlerde, köse baslarinda degismek diyorlar bunaDegismekBiri mi öldü, biri mi sevindi, degismek koyuyorlar adiniBana kiziyorlar sonra, ansizin banaKimi ellerini sürüyor, kimi gözlerini kapiyor yasadiklarimaOysa ben düz insan, bazi insan, karanlik insanVe geçilmiyor ki benimDuvarlar, evler, sokaklar gibi yapilmisligimdanBilmezler, kizmiyorum, bunu onlardan anliyorum birazErimek, bir olmak ve unutulmak içindeki onlardanYa da bir baska sey: ben kendimi ayiriyorumO yapayalniz olmaktaki kendimiBöyleyken alip gidiyorum bir nehir gerçegi gibiSanki ben upuzun bir hikayeEn okunmadik yerlerimle…EDIP CANSEVER