Yakası Karanfilliler Dündar Kılıç

Bazi alafranga bebesi yeni yetmeler, babalarinin kolay kazandigi paralari, lüks magazalarda harcayip, kredi kartlarini taksitlendirmek için pos makinelerinden çektiriyorken, bizler de geçmiste esitlik için, insanca paylasima inandigimiz için, hayatimizin yirmi bir yilini nakit olarak hapishanelerde çile çekerek ödedik. Hayat içeride de bize görev verdi. Hapisteki müebbet yemis ya da uzun sene cezalari olan her mahkûmun birer sevgilileri vardi. Ta ki biz içeri girene kadar. Ve geceleri bu sevgililerinin üzerinden geçiyorlardi. Bu deyyuslarin “sevgilim” dedikleri, sübyan erkek çocuk mahkûmlardi. Böyle nasipsiz serefsizi kendi ellerimle dogradim. Allah muhafaza bu çocuklar sizin de evlatlariniz olabilirdi! O günden sonra hapishaneler evelallah nefes almaya basladi. Çocuk oyunu mu sandiniz ulan siz bu isleri! Parasi olan ile olmayani da ayirmadik. Ne yediysek onu yedirdik, ne giydikse onu giydirdik. Hayat bize böyle görevler verdi. Sonra hapisten çiktik nelerle karsilastik! Devletin bankasini önce türlü alavere dalaverelerle soyar bu bazi kravatli, sözüm ona insan müsvetteleri ve mubahtir derler. Sonra bu bankalari zarar ediyor diye ya satarlar ya da kapatirlar. Ama her ne hikmetsegene mubahtir. Banka çalisanlari issiz kalir, orali olan hiç yok. Hayali ihracat yaparlar gene mubahtir.Nu mubahi ulan ne mubahi, Günahtir günah!