Vicdanların Şubat Tatili

Yapamazsin!” dediler, “Yasak!” Kimse nedenini ve niçinini söylemiyor, sadece yasak oldugunu dillendiriyorlardi o kadar. “Ya bizim koydugumuz kurallara uyarsin ya da çeker gidersin.” mealinde açiklamalar yapilmaya baslanmisti durup dururken. Müfettislerden biri bana öyle demisti “sorgu” ya da “ikna” odasinda:
-Hoca hanim, ya bu deveyi güdersiniz, ya da bu diyardan gidersiniz, baska seçim sansiniz yok!
“Bu diyardan gitmek için” mi çabalamistim ben simdiye degin, o kadar?
Sadece bana çektirilen eziyetleri, psikolojik baskilari, takibatlari, sürgün tehditlerini hatirladikça “Neden?” diyorum; “Neden ve niçin?” Bize onca baski için emir veren insanlar bir gün, evet sadece bir gün, eve gittiklerinde bunun muhasebesini yaparak uyumuslar miydi? Zira bir gece bile düsünseler bize reva gördükleri muameleleri, günlerce uyku gözlerine haram olurdu zannimca.
Bu 28 Subat ne menem bir seydi ki insanlarimin gögüsler üzerindeki kalpleri de köreltmis, kör etmisti?
Bu bir hayat hikâyesi!.. Evet, bir “okuma sevdasi” ve “28 Subat” magdurunun hikâyesi, belki romani… Hangi isimle anilir bilemem ama bildigim bir sey var ki o da yazilanlarin asla hayali olmadigi ve de eksiginin olup kesinlikle fazlasinin olmadigi.
Nice olmamis seyleri, olaylari, romanlari, hikâyeleri okudugumuz su yalan dünyada, benim hikâyem, insallah bir kapi aralar bazi insanlara, yeni felsefeler ve bakis açilari kazandirir.
Biliyorum bu kitap aci bir tat birakacak dudaklarinizda; tipki akide sekerinin agizda biraktigi tat gibi…