Usat Yozgat İsyanının Romanı

Al atlarin uçtugu irmak boylarini, kekliklerin ötüstügü, silahlarin konustugu daglari anlatirken gözlerinden bir bulut geçerdi nenemin, yagmur olur yagardi üstümüze.Seferberlikten dönen dedemin aci dolu öyküsünü dinlerdim, uzun kis gecelerinde, nenemin dizinin dibinde otururken. Ocagin alazi yüzüme vururdu, ben daglarin yalnizligini, dedemin büyük çaresizligini yasardim, nenemin siir gibi destanlarinin içinde akip giderken."Çikageldi deden, yangin bir Bagdat gecesinden, barut yanigi bir kabalak, yirtik bir asker kaputu, yalinayak, basikabak ve bizim hasretimiz yüreginin en gizli kösesinde. Gittiginden tam iki yil sonra, çikageldi bir güz günü" diye baslardi anlatmaya."Ince, uzun boyunluydu deden Kara Mehmet. Bugday basaklari gibi güzel ve kocaman gülen bir adamdi. Ag gelin de indi mola yayladan türküsünü güzel söylerdi. Hursit ile Mah u Mihri, YaraliMahmut, Kerem ile Asli hikâyeleri anlatirdi. Keremin Kurukafayla konusmasini anlatirken aglardi.Yaa torunum, ne güzel adamdi senin deden Kara Mehmet..."Böyle baslardi ay dogarken ninemin destanlari.Eskiyalar girerdi düslerime. Aynacioglu, Küçük Aga, Deli Haci, en çok da Katil ilyastan korkardim ve ona acirdim. Bir de dedem Kara Mehmet. Çengel biyiklari, upuzun gövdesi ve gülen gözleriyle...