Unutulması İstenen Yıllar

Hanifi Avci’nin iskence ‘tezgâhindan’ geçmis bir devrimcinin Anilari Iskencecilerimin yüzüne bakiyorum. Evlerine gittiklerinde ne yaptiklarini düsünmeye ugrasiyorum. Ne yapiyorlar? Eslerine, çocuklarina nasil davraniyorlar? Onlarin gözlerine bakarken bir eziklik duyuyorlar mi? Yoksa, sol elle su içmemi engelleyerek günaha girmemi önleyen, dolayisiyla da büyük sevap kazandigini düsünen bekçinin dedigi gibi, “Bunlar devletin üstüne yazilir!” diye mi düsünüyorlar? Aksam evlerinde eslerine, “Bugün bir çocuk geldi; falaka, ters aski, cop sokma falan, hiçbir sey islemiyor valla!” diyerek, o gün yaptiklarindan mi söz ediyorlar? En çok da çocuklari var mi diye düsünüyorum. … Ne düsünüyor onlar? Bunlar vatan haini, müstahaktir diye mi düsünüyorlar, yoksa yapmaz benim babam böyle seyler mi diyorlar? Hangi çocuk, babasinin, ne gerekçeyle olursa olsun, iskenceci oldugunu kabul edebilir ki?Daha önce yayinladigimiz Yasanmamis Sayilan Anilar’in devami olan bu yapitinda Mehmet Tepebasi, unutanlara ve unutturmaya çalisanlara inat, 12 Eylül vahsetini, okuru yer yer soluksuz birakan bir çiglik-üslupla anlatiyor.