Üçlemeler Mektuplar, Hikayeler, İzler

Böylesi gecelerde aci veriyor animsamak. Daglarin ve eski çizimlerin arasindan bakarken, bir kedinin geçtigini gördüm. Meleklerin kalbinden daha büyük bir mucizeydi bu. Eger yanilmiyorsam, simdi her seyi göze alip, arkasindan kosmam, yamaçtan asagi bir tasin tefekkürüyle yuvarlanmam gerekecek.Karinca ayagi, kozalak, isirgan, diken olsaydim da insan olmasaydim o an. Kosuyordum durmadan, aglaya aglaya. Macit de demedim bir daha; ne muska, ne Isa, ne de Xizir, hiçbir sey demedim kostum, karanliga, ormanin kalbi vardir, iste ona dogru…Su anda güvercin sürülerinin içindeyim...Menzilim eger, yürüdükçe büyülü bir hal alip derinlesmiyorsa, yürümeyi birakiyorum.