Türkçenin Nöbetini Tutmak Zeynel Baksaç Ve Şiiri

Baksaç, hiçbir siirinde Balkanlar’dan göçü onaylamamistir. O, hep cografyada direnmek, orayi vatan yapan degerleri savunmak ve yasatmaktan yanadir. Göçün ve göçenlerin onun için anlami, cografyada Türkçenin ve Türklügün gücünü kaybetmesidir. Her göç, onu ve halkini biraz daha yalnizlastirmakta, Prizren’in ve bütün Balkanlarin sokaklarindan, evlerinden Türkçenin sesini ve ruhunu eksiltmektedir. Baksaç, Türkçeye sadece bir iletisim araci olarak bakmaz. Türkçe, içinde barindirdigi degerleri gittigi yere tasiyan, esyaya ve cografyaya sindiren bir dildir. Bu yüzden sair, Akdere’nin akisinda da, Kale’de de, rüzgarda da, yagmurda da Türkçeyi görür.