Tüm Zamanların Dahisi Einstein

“... Gece vakit ilerleyince onu yatmaya gönderirlerdi. O ise görünmeden odasindan çikar, karanlikta ayaklarinin ucuna basarak yürüyüp sessizce merdiven basamaklarindan birine ilisir ve nefesini tutarak annesinin asagida, misafir odasinda piyano çalisini dinlerdi ... Dört bes yaslarindayken bir defasinda babasi ona bir pusula göstermisti. Uzun bir süre bu acayip seye dikkatle bakip birdenbire: “Bence ibrenin etrafinda onu itekleyen bir seyler var, “ demisti. Bu kadar uzun bir cümleyi herhalde bütün bir yil boyunca kurmamisti. Bu onun, “bizden bagimsiz olarak disimizda var olan “ büyük dünya ile ilk temasiydi. ... Ögretmenleri tarafindan “aptal bir çocuk“ biçiminde nitelendirildigi, birçok kez kulagina çalinmisti. Onlara darilmiyor. Sonuçta herkesin istedigi gibi düsünme hakki vardi. Derslerdeki münasebetsiz yanitlari yüzünden, hiç de seyrek sayilmayacak araliklarla ders bitiminde sinifa kapatilma cezasi aliyordu. Cezasini çekince eve gidip, sessizce annesinin eline yanagini dayayarak, onun kederli ögütlerini üzüntüyle dinlerdi. Sonra da keman çalardi. Baslarda, oyuncak kemanci çaldigi; sonralari annesinin yedinci yas günü hediyesi olarak aldigi gerçek kemanla çalmaya basladi. Sesleri seçmeye çalisirken ya da Mozart’in sonatlarini tekrarlarken sözleirni kapatarak, komik bir sekilde burnunu burusturup keman yayini teller üzerinde ahenkle gezdiriyordu. (Arka Kapak)