Tuhafiye Tuhaf Öyküler

Veresiye mahalle bakkallarimizin varligiyla animsanan bir yasam sekli olmustur. Parasi olmayanin ya da azligi nedeniyle her zaman olmayanin karnini, çolugunu çocugunu dogurabilecegi bir borç anlayisidir. Bu borç müsterinin erdemine bakkalin iyi niyetine bagli olarak belli bir düzeyi hep sürdürür. Bir süre sonra veresiye, karsiliginda alinan erzaktan, ekmekten, peynir ve zeytinden daha önemli hale gelir.

Öykü, kendi gerçekligini tasiyan, edebiyatin veresiye biçemidir bence. Ederi ertelense de degeri ötelenemez. Ederi yazilisindaki emek degeri okurudur. Zamana yayilir. 100 gram peynir, 100 gram zeytin, çeyrek ekmek yasamin o anini önemli ve özellikli kilar. Öykü de benzer biçimde, kisa-uzun, edebiyatin o ana sigisan önemli ve özellikli gerçekligidir.

Adini Veresiye koydugum kisa öyküler edebiyati yasamdan alacakli kilan; degerini okurun tasidigi zihinsel nitelikli bir alisveris olup veresiye egretilemesiyle yansitmak istedim. Degeri sizde olan bu öykülerin ederi yazacaginiz öykülerinizle karsilik bulacak.

-Yildirim B. Dogan-