Tezkire I Silahdar Zade

Sair tezkireleri Islam ve Osmanli biyografya gelenegi içinde oldukça önemli bir yer tutar. Günümüze degin Türkçe sair biyografileri üzerine oldukça verimli ve degerli çalismalar yapilmis, elestirel edisyonlar yayimlanmis ve bu metinlerden yola çikilarak nitelikli çalismalar üretilmistir. Türk Edebiyatinin ilk tezkiresi Ali Sir Nevâî’nin Mecâlisü’n-Nefâis (1491) ve Anadolu sahasinin ilk tezkiresi Sehî Bey’in Hest Behist (1538) adli tezkirelerinden baslayarak on dokuzuncu yüzyilda Fatin’in Hâtimetü’l-Es’âr’ina (1853) degin Osmanli edebiyatinda yazilan tezkireler arasinda antoloji tipi tezkireler de önemli bir yere sahiptir. Elestirel basimini hazirladigimiz Silâhdâr-zâde Mehmed Emîn’in Tezkire-i Silâhdâr-zâde’si (1790) sözü edilen antolojik tezkirelerin bu yüzyildaki örneklerinden biridir. Antolojik tezkire gelenegi, on dokuzuncu yüzyilda Sefkat’in Tezkire-i Suarâ’si (1814) ile sona ermis ve baska takipçi bulamamistir.