TÜKENDİ
Yunus, Gezi direnisinden 12 Eylül darbesine uzanip gitti. Birisinde isik, digerinde karanlik vardi. Gezi rüzgâri esiyordu 12 Eylüle dogru. Belki de o darbeden biriken özgürlük sevdasi Gezi Parki’na dogru esiyordu.O günlerin karanlik dehlizlerinde adi duyulmamis insanlarin öyküleri, bilindiginden daha aci ve derinde yaralar birakmisti. Anadolu’nun her kösesinde, her kentinde hiç kimseye dert yanmadan, varliklarini sürdüren, yasamin içinde yitip gittigi sanilan bu yarali direnisçiler, aslinda yasiyorlardi. Yasarken yaptiklari en iyi sey; geçmisin mirasini korumalari, yeni kusaklara aktarmalari ve sade yasamlarini sürdürmeleriydi. Ülkeyi ayaga kaldiran, dünyanin ilgiyle izledigi Gezi Parki direnisçileri; onlarin kizlari, ogullari, torunlariydi…