Suçu Yaratan Adalet Ve Aşk

Yasamsal sirlariyla ölüm sebebinin gizlenmesini isteyen bir kadin: Filiz... O tüm bilinmeyen gerçeklerle büyüyen genç bir ogul: Özgür...
Suç ve adalet olgularinin ters düz edilmis denklemlerini hayatin kendi gerçekleriyle yeniden insa etmesi. Adaletin vasiflarinin güç olgusunu edindiklerini düsündügünde ne derece iyilikten uzaklastiklari ve mahvolan hayatlar… Istanbul'un kucagi Istiklal caddesinde yasanan tehlikeli kovalamacalar. En saf asklara muhtaç bedenlerin fahise geceleri...
Suçun, adaletin ve askin; bu insan hislerinin o gizemli derinlikleriyle sizleri de içine çekmesinden kurtulamayacaksiniz.
Özgür kendine söylemekten sakindigi sözü, az isitilir bir sesle:
“Ama gitmelisin,” diye mirildandi.
“Neden? Kirilir miyiz? Eninde sonunda bu ten sana ait olacak!”
“Teninin kokusu hala içimde, nefesin dudaklarimda...”
“Çiplak olmasak, beni sarmalasan…”
“Öyle zor ki senden ayrilmasi... Uzaktan izlesem seni!”
“Arada gözlerimi açtigimda yanaginin sagina çarpittigin güzel gülüsünü görmeliyim.”
“Kakülünle oynayip güzel yüzünü oksamaliyim.”
“Tam uykuya dalma aninda yüksekten düsme hissimde elimden tuttugunu görmeliyim.”
“Kendime çekip basini omzuma yaslamaliyim.”
“Sevgilim anlamiyorum! Niçin yapmadigimizi anlayamiyorum... Sonra birden ona güvenmeli ve sitem etmemeliyim, mutlaka bir sebebi vardir diyorum. Ama anlamak gitmek olacak ve ben bunu istemiyorum.”
“Biliyor musun?”
“Sus söyleme!”
“Su ana dek tüm yaptiklarim sana aitti; sadakatim de, ihanetim de sana aitti!”
“Korkutuyorsun beni!”
“Ya ben? Kendimden korkmuyorum mu saniyorsun?”