Şubatın 19U Tövbe Etsek Kurtulur Muyuz

“Her sey bir gecede degistiginde, herkes ‘zamanla geçer’ dedi. Zamanin insanin içini tükettigini hiç kimseler fark edemedi.”
Gözlerine baktigimda direkt derinliklerinde kayboldugumu hatirliyorum ve imkânsiz gibi görünen seyin rutin bir ise dönüsmesini saskinlikla izliyorum. Her seferinde daha çok, daha çok dokunuyorum. Beni terk ettiginde gitmemesi için yalvariyorum. O benim üzerimde yükseldikçe ben dibe batiyorum. Neden kendimi ondan alamiyorum? Baskasinin yapamadigini onun aski nasil oluyor da yapiyor?
Bu iliskiyi daha fazla nasil devam ettirebilirim artik bilmiyorum. Sorularimin cevaplarini ararken yönünü bilmedigim yollardan fazlasiyla ilerlemisim ve o yollar ben dönene kadar degismis, çikisi bulamiyorum. Bana çikisi gösterebilecek birileri var mi?
Bu durumun içine nasil düstügümü inanin izah edemem, tek bildigim bu yara izleriyle her gün ölüyorum.