TÜKENDİ
Ben... Bir ömrü tüketirken son mührü kalbime vurmustum.Ben, Demir Akman. Severken, askin canima mal olacagini ummamistim. Ögrendim ki; ask yanilgilar yumagiymis ve herkes kendi yanilgisinin içinde bogulup gidermis. Kimi yanilgisinin sebebi olarak kimi de kendi yanilgisinin kurbani... Ama benimki, belki de, en vahimi. En acinasi olani. Hem sebep hem kurban olmak benim bahtimin en kara yani. Bahtimin trajedisi ise tek kurbanin kendim olmayisim. Zihnimi bölüp, parçalayip, bazen varligini anlamsiz kilan bazen tüm anlamlarin en satafatli hallerini zihnimin en derinlerine kaziyan, o aska ilk düstügümde, o büyük yalani kendi kendime ilk söyledigimde, varligimi bir bagimliliga bagladigimda yasim henüz yirmili sayilarla söylenmiyordu. Üstelik ben, kendime yalan söyledigimin de farkinda degildim.