Sonrasız

Cesur, benim öbür yarim degil; bendim sanki. Üst üste kesilmis kâgit bebekler gibiydik. Âdem’in kaburgasindan biçilen Havva’ydim ben onunla. Dünya üzerinde kaç kadin böylesi bir mutluluga erebilirdi ki? Sürekli dua ediyordum artik; fizik kurallarini hiçe saydiran askimin sonsuza dek sürebilmesi için. Sadakat, ask, baglilik gibi yaygin kavramlarin çok ötesinde bir birliktelikti bizimki. O nedenle; kendimi yeryüzünde ve metafizik alanda yasanan iki ayri iliskinin öznesi olduguma ikna etmistim. Öyle ki; Cesur ile seviserek Filip’i aldattigimi bile düsünmüyordum. Çünkü o, yani kocam, ayagimin degdigi kara parçasi üzerinde sürdürdügüm resmi ve normal bir evlilik hikâyesiydi. Oysa Cesur; yasami ölümden ayirt edemedigim, kendimden geçtigim, beni yasadigimiz zamandan, andan uzaklastiran mucizevi bir efsaneydi.
Çigdem Bayraktar Ör, Sonrasiz’da askin, insanliga yasattiklarini bir kadinin gözünden anlatirken günümüz insaninin modern dertlerine çarenin dogunun kadim kitaplarinda olacagini fisildiyor. Her sey masuktur, âsik bir perdedir diyen bir roman bu