TÜKENDİ
Ölümü yakininda hisseden insanlarin yanaklari islanmaz gözyaslarindan. Bir tren yolculugunda, uzaklardan, çok uzaklardan kulaklarina degin gelen suyun siriltisidir hiçkiriklari, yakarislari birbirine karisan martilarin bagirislari. Annesinin yaninda simaran çocuklari kiskanip kendi hallerini unutuslari. Bir zamanlar hissedilmemis, görülmemis, gösterilmemis ve hiç yasanmamis sevdalar olur siginaklari. Kisa bir an geçmez gözlerinin önünden bütün yasadiklari, onlar ölüme giden yolun parke taslaridir. Zaten o an geldiginde yüz defa ömür sürmüs gibi bir doymuslukla, sarsin diye bekler karanligin kollari. Açik kalan gözler, ardina biraktiklarindan degil de, görmeyi istemesindendir çiktigi yolculukta yanindan geçenleri. Belki oradan bir baska yolculuk daha varsa avutsun diye gördükleri, bunu bile çok görüp kapatir gözlerini birileri. (Tanitim Bülteninden)