TÜKENDİ
Dagkapi Semti'ne giden ilk dolmusa bindi. Bakislari tuhaf, anlamsiz bir o kadar da düsünceli görünen yolculara bakti. Saçlari permali, yüzü makyajli, üzerinde dar siyah kot olan genç bir kiz, sakiz çigniyordu. Yaninda uzun favorileri olan top sakalli, beyaz tenli bir genç vardi. Kizin kendi halinde, güvenli oturusuna daldi gözleri. Omuzundan asagi sarkan saçlari, ona ayri bir güzellik katiyordu. Ona bakmaktan kendini alamayan Koko, onun sürmeli kaslarinda Lorî'yi görür görür gibi oldu. Sessizce yutkundu. Ön tarafta oturan yasli bir çift, genç sevgilileri yermeye çalisan bakislariyla, onlari inceden inceye süzüyordu. Dolmusun hizla geçtigi yerleri hatirlayamadi Koko. Bir zamanlar birkaç evin oldugu genis arsalar sik, yüksek, renkli binalarla kaplanmisti. 'Diyarbakir'in tasini topragini bilirim diyen ben degil miydim? Yanilmisim. Oysa cezaevinde bu kentliyim diye övünürdüm. Al iste Diyarbakir'in! ..' Disariyi izlemekten yorgun düstü. Kafasi öne egildi. Lorî'nin ona ezgiler içinde söyledigi sözleri animsadi: 'Bu kentte senin kokun var. Bir gün senden ayri düsersem... Bu kent yüregimi daglar.'