Sınıf Felsefe İnsan Postmodernizm Ve Nietzsche Eleştirisi

Günümüzde en zor sey “insan olmak,” bu hoyrat dünyada içimizdeki “insan”i korumak degil mi? “Insanliktan çikmis” “homo sapien” türünün Mavi Gezegen’imize egemen olmaya basladigi bir insani buzul çaginda yasiyoruz gercekten. Kendi dar dünyamizda kusatildigimiz bencillik, hirs, siddet, yozlasma, ahlaki çöküntü ve çürüme dahi hazin “insanlik hali”ni anlamamiza yetiyor. Genis bir perpektifle, savas, açlik, hastalik, yoksulluk, gerilikle örülmüs “insanlik panoramasi”na baktigimizda gördüklerimiz daha da iç karartici.Hasan Oguz, “insanin insanliktan çikmis olmasi”ni kendine dert edinmislerden. Elinizdeki kitabin çikis noktasi da iste bu “insanlik drami”; “insanin yikimi”na, giderek, yitimine karsi bir hüzünlü iç çekis, bir protesto, bir isyan yazdigi kitap. Kitabi okurken, neredeyse her satirinda, Norveçli ressam Edvard Munch’un “Çiglik” adli tablosunu seyrediyor duygusuna kapiliyor insan. Bir Marksist olarak da Oguz, inceledigi sürecin maddi-tarihsel kökenlerini arastiriyor, düsürülmüs, ahmaklastirilmis, akreplestirilmis, sürülestirilip çürütülmüs insandan ontolojik bir çözümlemeye girisiyor, oradan da, proletarya, -devrim -sosyalizm -sinifsiz toplum dolayimiyla “insani kurtulus”un özgür ufuklarina yelken açiyor. Biz okuru da, bilimsel yönteminin kilavuzlugunda, o enginlere götürüyor. ...Umuyorum ki, özellikle bilinçli genç isçiler ve devrimciler, bu ve benzeri kitaplari, ilgili öteki yapitlarla birlikte, çalisma guruplari içinde okuyup tartisacaklardir. Üzerimize serilmek istenen “ölü topragi”nin karanligindan aydinliklara ancak böyle çikabilecegiz...