Sezai Karakoçun Gözüyle Necip Fazıl Kısakürek

Sene: 1944… Sezai Karakoç yatili olarak okudugu Maras’ta ortaokul ögrencisidir. Çarsiya çiktigi bir Cumartesi gününde duvara asili Büyük Dogu afisini görünce adeta yere mihlanir ve duygularini su sekilde dile getirir: “ O güne kadar, Islam içimizde sakladigimiz bir inanç idi. Kimselere pek açilamiyorduk. Yasak, mazlum ve magdur bir düsünce gibiydi ruhumuzda. Ama iste görmüstük. Istanbul’da çikan bir dergide onu çagdas üslupla savunan bir kalem vardi. Islam’in yükselen yeni, canli sesiydi bu…”

Sezai Karakoç, hayati boyunca Necip Fazil’a karsi besledigi bu duygularini, Üstadin yaninda ve yakininda bulunmak suretiyle daha ileri noktalara tasir. Iste bu kitap, alaninda bir ilk olarak A’dan Z’ye kadar bu ikilinin iliskilerini irdelemekte ve Üstadin vefati üzerine “Göklerin Çektigi Kartal” yazisiyla adeta taçlandirmis bulunmaktadir

Necip Fazil ise, has talebesi, izleyicisi ve devam ettiricisi Sezai Karakoç hakkinda: “Ben o eserimde(Babiali) adi geçenlerin hiç biriyle degismem Sezai’yi… Onlarin bin tanesi bir Sezai eder mi?” ifadesini kullanir.

Roman tadinda ve üslubunda yazilan bu eser, okuyucuyu derin ufuklarda gezdirmeyi basaracagi gibi, ona birçok sey kazandiracagi kanisindayiz.