Şems Ve Mevlana Bir Kadının Kaleminden

TespihYa daKum TaneleriBiliyoruz ki Mevlâna belki de Islam dininde dans eden ilk erkek.Mevlevî’nin dönüsü, Bolero’nun ezgisi gibi; tekrari olmayan tekrar.Birbirine benzer görünen her, her tekrar, sükür etmenin ve bulusmanin yumusak adimini, kendi yerini bu dünyada arayan insanin halini anlatir.Ancak duyarliligin dili, benzer ve tekrar görüneni biricikten ayirir.Kum taneleri, tespih taneleri gibi.Her biri essiz ve tektir.Denize sükreden kiyida, her bir kum tanesi kendi sesiyle konusur.Denize ses veren, dalgayla birlikte, kum tanelerinin halidir.Belki bunun için dalgalar kiyida vururken baska,Ayrilirken baska ses çikarir.Iste bunun için Mevlâna, raks ederken boynunu yana birakir.Sükür olsun, iç sesimizi yaradana.Kiyam iç sesimizin yaradanla birligidir.O an kum taneleri tek bir ses verir: SükürBu sesi tespihe dizerler, bu sesle dönerler, yükselirler,giderler nasip alir, gelirler.Semazen olurlar.Sems, dünya ve kendi ile barisiktir.Dünyayi kendinden ayirmaz.Dönmeyi özledigi ve ol’dugu yer aynidir.Zaman, erken ya da geç degil, körpe ya da olgundur.Günes tende iz biraktigi kadardir.Kadarsizligin yolcusu, kosmaz, ritmi arar.Zikir, Vecd’e ulasmanin ritmidir.Yelda KARATAS