TÜKENDİ
Selçuk Baran kahramanlarinin hakliligina okuru inandirir. Onlari sahiplendirir. Okur onun acili ve toplumun, kent yasaminin yaraladigi kahramanlari ile bir empati kurabilir. Bu dikkate deger bir yazarlik basarisidir. Kalabaligin içindeki yalniz kadinlar, ölümü bekleyen ihtiyarlar, olmak istedigini olamamis memurlar “çit çikarmayan bir aglayis gibi” anlatilirlar. Erkek gözü ile belki de görülemeyecek pek çok ayrinti, onun çok özel dikkati ve duyarliligi ile islenir. Bu da onun döneminde Türk öykücülügü için mutlaka doldurulmasi gereken bir boslugu doldurdugunu gösterir.Baran, bir kadin öykücü olarak belki de ancak bir kadin tarafindan anlatilabilecek konulari derinlikli bir kavrayisla anlatmasini bilmistir. “Kadin bakisi” klisesini çok asan kendine özgü bir duyarlilikla, toplumun içindeki yalniz bireyin dünyasini, hassasiyetlerini ve kistirilmisligini okur için görünür kilabilmistir.