Şehreküstü Kent, Yaşam, Mekan Ve Ankara Üzerine Öykü Denemeler

Dilimiz, sanildiginin aksine kentle ilgili sözcüklerin fakiri degil. “Sehir” kökünden türetilmis nice sözcükle, anlatimla dolu. “Sehir hatlari”, “sehir turu”, “sehirlerarasi” gibi gündelik yasamda kullandiklarimizin yani sira artik pek kullanilmasalar da “sehrayin”, “sehremaneti”, “sehremini”, “sehrengiz”, “sehrî”, “sehriyye”, “sehristan”, “sehriyar”, “sehriyârân”, “sehriyari”, “sehreküstü” gibi sözcükler de aslinda sehir ve sehirle ilgili olgularin kültürümüzde azimsanmayacak kadar önemli oldugunu gösteriyor. Bu sözcükler içinde bir tanesi var ki, anlamindaki sicaklik ve samimiyetle hemen bizi kavrar. Eskiden sehrin yoksul ve kenar mahallelerini ifade etmek için kullanilan bu sözcük “sehreküstü”dür. Bugün “sehreküstü” sözcügünün yerine “varoslar”, “gecekondu mahalleleri” veya “kenar mahalle” gibi sözcük ve ifadeler kullanmaktayiz. Ama bunlarin hiçbiri “sehreküstü”deki söyleyis güzelligini tasimiyor. Kullandigimiz karsiliklari gibi dislayici ve yabancilasmayi çagristirici degil, hani sanki çocukken yaptigimiz “küstüm boz!” oyunu gibi. Küsse de barisma ihtimali yok degil. Belki de bundandir ki bir çok kentimizde “sehreküstü” semtleri var. Bursa, Istanbul, Gaziantep ve digerlerinde oldugu gibi.