TÜKENDİ
Sehper, Dehlizdeki Kus, Aysegül Çelik’in renkli ve derinlikli gerçeklik algisiyla ince ince isledigi ve birbirine yasladigi hikâyelerini bir araya getiriyor. Hayatin bütün lanetini kendi isimlerinde tasiyan, sayiklamalari kehanete dönüsen, aklinin en kilitli yerinden vurulan, yildiz yagmurunda dolasan, zamanin kirildigi yere gelip dayanan kahramanlar, sokaklarin sessizligine basan kapkaranlik hayatlar... Bir dönmedolap, bir atlikarinca bu... Yere düsmüs bir çift sogan, gümüs gözlerini dikmisseyrediyor her seyi…“Yiyip içmeyi kesisim böyle oldu. Onu hapsoldugu yapiskan karanlikta öldürecektim. Yine de beslenmenin bir yolunu buldu; kabuklanmaya baglayan yaralarimdan baglayip kemirmeye koyuldu içimi. Bende yasiyordu, beni bitiriyordu. Gitgide büyüyordu bu arada, agirlasiyordu... Agirlasiyordu, oturup kalkmak, yatmak, uyumak, uyuyamamak, kâbuslar... Her daim ter içindeydim. Mevsim yazdi, bir yudum su içmiyordum. Dudaklarim kuru, çatlak... Günes ögleye varmadan ortaligi kavurmaya basliyordu. Doguma da az kaldi, fakat bilmeyenler anlamiyor gebeligimi... Haklilar, çünkü yuvalandigini göstermiyor böcek, karnim küçücük. Ben, bir tek ben biliyorum içimdekini; kanatlari çoktan düstü, simdi gözleri, bakislari olusuyor içimde; tirnaklari bileniyor, agirlasiyor...”