Saraylar İçindeki Beni Bulduran Saray

Siir, Osmanli Devleti’nin tarihini ve ona bugünden yönelen bir varlik alaninin tasvirini; devletin bassehirlerindeki yönetim merkezleri, sehzadelerin yetistigi, stratejik amaçli yapilmis ve sancak idare birimleri olarak kullanilan saheser ve anit mekânlar olan saraylar üzerinden okur. Siir, insanin/bireyin dünya ile kurdugu içkin ve askin etkilesiminin içsel dagilimlarina bagli, paralel ve iliskili olarak isleyen karmasik varolus sürecini; bunu düzenleyen tarih ve ânin, mekân ve yasanti üzerinden somutlasan bir yolculuk örüntüsü olanagini deneyerek tasarlar. Bu yolculuk, her insanin/bireyin olasi tekil varlik hikâyelerinden bir tanesidir. Siir, “Bir tüy, gülden çikan bir tüy / Dokunur kalbimin islak yanagina / Üstüne mavi kuslar, saray ve ayna / Yagmur dösegine serilen gökler mahya.” diyerek baslar; resmin, desenlerin, fotograflarin ve kelimelerin varolus görünümleri ile derinlesen anlam çagrisimlari, yansimalari ve zenginlikleri içinden geçerek su dize ile biter: “Çikarttim cesedimi duvar ilani yaptim.” Bu yolculukta her okur kendi siirini bulur.