TÜKENDİ
Ikindi üzeri Suadiye’de oturduklari pastanede etrafi seyrederken, Istanbul’un kis issizligini tamamen üzerinden attigini ilk kez fark etmisti. Bulutlari anbean yaran günes isigi salkim saçak denize uzaniyordu. Sere serpe bir baharin habercisiydi, camlari asip üstlerine vuran günisigi. Etraftaki bostanlar yesillenmis, çaglalar sütlenmis, ceviz ve erik agaçlari yaprak yaprak açmis, göknarlar yaprakli dallarini göge dogru yakarircasina iki yana açmis, hanimeli kokulari fi lbahrilere karismisti. Kendisini belli araliklarla tazeleyen rüzgar, bu defa limonçiçegi kokusuyla beraber pastaneye girmisti. Ilerideki sebilhanenin etrafinda toplanan çocuklar metal taslardan kana kana su içiyorlardi. Civardaki konaklarda çalisanlarin çocuklariydilar belki de. Üst baslarina bakinca bunu hissetti, Seyithan. Ethem Efendi’deki toprak sahada maç yapip geri dönmüslerdi belli ki. Istanbul’a geldigi sene Bahri dayisiyla Taksim stadindaki Galatasaray- Fenerbahçe maçini izleyislerini animsadi birden. Belki su ilerideki sen çocuklarin canlari o maçi izlemeye gittigi günkü kadar sikkindi fakat ter atip bagrisa çagrisa oynadiklari oyun sayesinde bir parça rahatlamislardi.