Russell Mutlu Bir Karamsardan Din Üzerine

Bu Cehennem ülkesinde Tanri/Seytan herkesin gözünü korkutmus; parlak zirhina bakip O’nu bir varlik saniyorlar. Oysa zirhin altinda yatan yalnizca kötü bir dil aliskanligi... ‘Degil’ sözcügünü dilimizden atabilirsek, Tanri’nin imparatorlugu sona ermis demektir.Eger din, insanin erdeme ulasabilmesi için Tanri’ya benzemeyi veya Tanri’yla birlesmeyi ileri sürüyorsa; din insanin diger insanlarla olan bagini önemsemiyor demektir. Burada insan Tanri’ya baglanarak önemsenmis gibi gözükmesine ragmen, gerçekte benligi dislanarak degersiz hale getirilmektedir. “Eger cüzler/insan degersizse, Kül/Tanri (de) degerli olamaz”. Teoride dinler Tanri’ya hizmeti amaçlamalarina ragmen, insanlik tarihi pratiginde Tanri’nin sanina hizmetten çok krala ve kuruma hizmeti ön planda tutmuslardir.Edindigim tecrübeler ve gözlemlerim sonucunda inananlarin, inanmayanlara nazaran genellikle daha mutlu veya daha mutsuz oldugunu görmedim. Yani inanmak insanlari daha mutlu kilmiyor. Ayni sekilde inanmamakta insanlari mutsuz kilmiyor.