Reddet

“Adimlarim yavasladi, bedenime kaldiramadigim kadar büyük bir kütle oturdu, damagimdaki yutkunmazlik dilime yapisti, kollarimdaki titreme, vücudumdaki tüm kanin içine hapsolmasi… Gözlerim, beynime bu anin fotografini gönderdiginde vicdanim araya girip yalan olmaya ikna etmeye çabaladi ama yetersiz kaldi. Senelerin yeserdigi tüm siirlerin hiçlige kavustugu bir andi. Ona yazdigim satirlarin gözyaslarina boguldugu, ask kelimesinin suskunluga gömüldügü an.

Bayan Kirmizi önce irkilip ne kadar daha yalan söyleyecegini düsündü ama buna izin vermedim. Gözüm yanindaki adamdaydi, bir kuduz köpegin gözlerine bakar gibi bakiyordum tüm acim ile. Gözlerindeki çaresizlige acidim ve hayatimin ikinci yanlisini yapmak için sag elimi paltomun cebinden çikarttim, önce yanindaki herife sonsuza kadar unutamayacagi bir cehennem tokadi vurdum ve ardindan hayatimin tüm sayfalarina bir ates biraktim.

Senelerimin kadini dedigim kisiye, cennetten kopan bir elveda fiskesi biraktim. Bir kadina...”