Psikocoğrafya Londra Yazıları

“Psikocografya; bir aceminin kilavuzu. Katlanmis bir Londra sokak haritasini açin, bir büyüteç yerlestirin, büyüteci haritanin herhangi bir yerinde asagiya dogru çevirin ve kenarlarini çizerek çerçeveleyin. Haritayi alin, sehre gidin ve kivrimlara mümkün oldugunca yakin durarak daireyi turlayin. Ilerlerken istediginiz herhangi bir araçla deneyiminizi kaydedin: film, fotograf, el yazisi, kaset. Sokaklarin metinsel akisini yakalayin; grafitti, etiketli çöpler, iletisimin parçalari. Tabelaya uygun yön degistirin. Veri akisini deftere yazin. Beklenmedik metaforlara karsi tetikte olun, görsel siirleri, rastlantilari, analojileri, aile benzerliklerini, sokagin degisen ruh halini yakalayin. Daireyi tamamlayin ve sonuçlari kaydedin. Yürüyüs; metraj metraj, anlama dogru yön bulur.”Robert MacFarlane, A Road of One’s Own/Kendine Ait Bir YolPsikocografya. Tuhaf bir biçimde tanidik bir terim; tanidik, çünkü kullanilisinin sikligina ragmen, kimse tam olarak ne anlama geldigini ya da nereden geldigini gerçek anlamda saptayamamaktadir. Isimler de tanidiktir: Guy Debord ve Sitüasyonistler, Iain Sinclair ve Peter Ackroyd, Stewart Home ve Will Self. Peki acaba psikocografya hepsini kapsar mi? Ve eger öyleyse, ne sekilde kapsar? Edebiyat agirlikli bir akimdan mi bahsediyoruz yoksa politik bir stratejiden, bir dizi New Age düsüncesinden ya da avangard yöntemlerden mi? Cevap elbette, iç içe geçmis bir kavramlar serisi yüzünden tanimlanmaya direnç gösteren ve sürekli olarak yeniden sekillendirilen psikocografyanin, bunlarin tümü oldugudur.