TÜKENDİ
Ne asiri uzun, ne de asiri kisaydi. Orta boylu idi. Hafif dalgali saçlari vardi; ne kivir-cikti ne de düz. Tombul yüzlü ve yumru yanakli degildi; yüzünde hafif bir yuvarlaklik vardi. Mübarek yüzlerinin rengi kirmiziya çalar sekilde, beyazdi. Gözleri siyah; kirpikleri sik ve uzundu. Kemiklerinin eklem yerleri ile omuz baslari iri yapiliydi. El ve ayak parmaklari kalincaydi. Yürürken, engebeli bir yerde yürüyormusçasina ayaklarini sürümeden sertçe kaldirirlar ve adimlarini genisçe atarlardi. Bir kimseye baktiklari zaman, yalnizca baslarini çevirerek degil, bütün vücutlari ile o tarafa yönelirlerdi. Peygamberler zincirinin son halkasi oldugunun göstergesi olan “Nübüvvet Mührü”, sirtinda, kürekleri arasindaydi. O (s.a.v) insanlarin en cömert gönüllüsü, en dogru sözlüsü, en yumusak tabiatlisi ve en arkadas canlisi idi. Kendilerini ansizin görenler, heybeti karsisinda sarsinti geçirirler; fakat üstün vasiflarini bilerek sohbetinde bulunanlar ise, O’nu (s.a.v) her seyden çok severlerdi. O’nun (s.a.v) üstünlüklerini ve güzelliklerini tanitmaya çalisan kimse: “Ben gerek O’ndan (s.a.v) önce, gerek O’ndan (s.a.v) sonra, O’nun (s.a.v) gibi birisini görmedim,” demek suretiyle, O’nu (s.a.v) tanitma hususundaki aczini ve yetersizligini itiraf ederdi. Allah’in salat ve selami O’nun (s.a.v) üzerine olsun.”