TÜKENDİ
Birden, ardina kadar açildi odanin kapisi. Halime, babasinin içeriye giris seklinden, yine dayakla sonuçlanacak bir anin ortasinda oldugunu hissedince yataktan firlayip, sobanin arkasina sigindi. Hep oraya siginirdi zaten. Ve daima, kasnakta islenen bir kanaviçe olurdu sobanin arkasinda. Ve hep mavi nakis ipi bulunurdu, isledigi ignenin ucunda. Gök mavisi, dere mavisi, gece mavisi... Hep mavi islerdi, Halime. Islerken de, hep gök mavisi bir elbise hayal ederdi üzerinde. Masmavi bir elbise. Hatta bazen o kadar kaptirirdi ki kendini o hayale, o elbise üzerindeymisçesine oksardi eteklerini. Oksadikça daha da mavilesir, daha da parlardi sanki. Aslinda, öyle bir elbiseye sahip olmak degildi istegi. Eger o elbise üzerinde olsaydi, belki bir gün, gerçekten ait oldugunu hissettigi yere gidebilirdi. Gökyüzüne Hem de hiç kanat çirpmadan. Öylece Otururken Gökyüzü tertemizdi çünkü. Insan eli degmemis, kirlenmemis, masmavi. Ayrica gökyüzünde, sadece kuslarin kanat sesleri vardi.
Kuslar
Irili ufakli kuslar
Kuslar
Irili ufakli kuslar