TÜKENDİ
"Sana bu hikâyeyi anlatmak çok güç. Hâlâ kaybolmus gibiyim.
Tel tel dagilan bir hafizayi anlamak ve anlatmak çok zor.”
Yirmilerinin basindaki genç bir kadinin beyninde tespit edilen tümörle tüm hayati tamamen degisir. Bu zamana dek normal bir genç olarak yasamis olan Judith'in süregiden hayatinda böylelikle bir parantez açilir. Bu parantez tamamen yabanci, degisik, bilmedigi seylerle dolu olan yeni bir hayatin da baslangicidir. Hastaligi kabullenis sürecinden baslayip onunla mücadelesine, bu sürede degisen seylere, iç dünyasina, tüm devinimlerine uzanan bu mesakkatli süreçten sonra, belleginin dagilan parçalarini tek tek geri toparlamaya çalisan genç kadin için istemsiz açilan bu parantezi kapatmanin tek bir yolu vardir: Kendi hikayesini yazmak.
Kafam hala öyle karisik ki her türlü sohbetten çekiniyorum su aralar. Hikâyemi anlatmak bir hayli güç. Hâlâ bir yerlerde asili kalmis ya da kaybolmus gibi hissediyorum çogu zaman. Ama yine de deneyecegim…
Bunca zaman ne mi yaptim!? Hah! Söylediklerine göre bos bos bakiyor, kusacakmis gibi oluyor, garip seyler söylüyor ve vücudumu kasiyormusum. Tüm bu belirtiler siradan bir epilepsi krizine isaret etse de yapilan tetkikler sonucuna göre her seyin sebebi beynimin olmadik bir kösesinde beliren küçücük bir kitleymis. Evet, henüz 22 yasimdayken tanistim bu hastalikla ama hiç umursa(ya)madim. Hastaligimi kabullenis ve tedavi sürecinde çok uyudum, krizler, nöbetler geçirdim. Gün geldi saymayi, hatta evimin bulundugu sokagin adresini bile unuttum. Uyudum, uyudum, uyudum. Her geçen gün daha çok uyudum. Ama bilmedigim bir seyler garip bir sekilde yeniden bagladi beni hayata. Simdi bu satirlari yazarken düsünüyorum da tüm bu yasananlarin üzerinden on yil geçti. Kim bilir belki de hasta olan ben degildim, bir baskasiydi. Yasadigim sey ölümcül bir hastalik degil de geçmek bilmez, bas belasi bir nezleydi. Kim bilir?..
Dünyaca ünlü Angouleme Uluslararasi Çizgi Roman Festivali'nden ödülle dönmüs olan Parantez, yazari Élodie Durand'in bizzat yasadigi ve kendi yazip resimledigi gerçek bir hikaye…
Tel tel dagilan bir hafizayi anlamak ve anlatmak çok zor.”
Yirmilerinin basindaki genç bir kadinin beyninde tespit edilen tümörle tüm hayati tamamen degisir. Bu zamana dek normal bir genç olarak yasamis olan Judith'in süregiden hayatinda böylelikle bir parantez açilir. Bu parantez tamamen yabanci, degisik, bilmedigi seylerle dolu olan yeni bir hayatin da baslangicidir. Hastaligi kabullenis sürecinden baslayip onunla mücadelesine, bu sürede degisen seylere, iç dünyasina, tüm devinimlerine uzanan bu mesakkatli süreçten sonra, belleginin dagilan parçalarini tek tek geri toparlamaya çalisan genç kadin için istemsiz açilan bu parantezi kapatmanin tek bir yolu vardir: Kendi hikayesini yazmak.
Kafam hala öyle karisik ki her türlü sohbetten çekiniyorum su aralar. Hikâyemi anlatmak bir hayli güç. Hâlâ bir yerlerde asili kalmis ya da kaybolmus gibi hissediyorum çogu zaman. Ama yine de deneyecegim…
Bunca zaman ne mi yaptim!? Hah! Söylediklerine göre bos bos bakiyor, kusacakmis gibi oluyor, garip seyler söylüyor ve vücudumu kasiyormusum. Tüm bu belirtiler siradan bir epilepsi krizine isaret etse de yapilan tetkikler sonucuna göre her seyin sebebi beynimin olmadik bir kösesinde beliren küçücük bir kitleymis. Evet, henüz 22 yasimdayken tanistim bu hastalikla ama hiç umursa(ya)madim. Hastaligimi kabullenis ve tedavi sürecinde çok uyudum, krizler, nöbetler geçirdim. Gün geldi saymayi, hatta evimin bulundugu sokagin adresini bile unuttum. Uyudum, uyudum, uyudum. Her geçen gün daha çok uyudum. Ama bilmedigim bir seyler garip bir sekilde yeniden bagladi beni hayata. Simdi bu satirlari yazarken düsünüyorum da tüm bu yasananlarin üzerinden on yil geçti. Kim bilir belki de hasta olan ben degildim, bir baskasiydi. Yasadigim sey ölümcül bir hastalik degil de geçmek bilmez, bas belasi bir nezleydi. Kim bilir?..
Dünyaca ünlü Angouleme Uluslararasi Çizgi Roman Festivali'nden ödülle dönmüs olan Parantez, yazari Élodie Durand'in bizzat yasadigi ve kendi yazip resimledigi gerçek bir hikaye…