TÜKENDİ
Ne isil isil parlayan avizeler ne o satafatli salon, ne de davetliler görünüyordu. O an kapkaranlik bir bulut çöreklenmisti her yere. Bogazi dügümlenmis, nefes alamiyordu. Zorlukla tüm gücünü topladi. Bir hisimla ayaga kalkti. Var gücüyle bagirdi.“Karabasan gibi çöktünüz aydinlik yarinlarimizin üzerine! Dokunmayin bana katiller,” diyebildi igrenerek.Sözleri bir kursun gibi karanligi deldi geçti. O gedikten cesaretin isiltisi vurdu yüzüne ve tüm bedenini sarip sarmaladi. Asla zalimlerin eglencesi olmayacakti. Arkasini döndügü gibi bir hisimla salondan disari atti kendini. Merdivenlerden bir kosu indi, agaçlara dogru yöneldi. Issiz, karanlik ve bogucuydu her yer ama korkmuyordu! Artik kapansin istemedigi küçük bir umut isigi açilmisti karanlikta. Sesler isitiyordu pesi sira kosup gelen. Onlardan bir an önce uzaklasmak için var gücüyle kosuyordu. Günesin isigini görene kadar gökyüzüne dogru kanatlanarak yükselmek, yükselerek gitmek istiyordu buralardan, doyasiya bir nefes alabilmek için sizan isigin sonundaki aydinliga ulasmayi umut ederek. Uzaklardan bir patlama sesi isitince o an içi ürperdi. Ona mi ates edilmisti, vurulmus muydu bilmiyordu. Hiç acida hissetmemisti ama basi dönüyordu. Gözleri iyice kararmis hiçbir seyi seçemiyordu. Kendinden geçmis bir halde zorlukla birkaç adim daha atti ve o yorgun bedeni boylu boyunca yere yigiliverdi.