Öykücülüğümüzün Unutulan Yüzü Ayhan Bozfıratın Öyküleri

Ayhan Bozfirat, 1970 sonrasi Türk öykücülügünün usta yazarlarindandir. 12 Mart ve 12 Eylül gibi toplumsal degisim ve dönüsümlerin yogun bir biçimde yasandigi bir dönemde, kaleme aldigi öyküleriyle bu süreçlere taniklik eder. Toplumsal düzendeki degisimler ve bunun bireyin iç dünyasinda meydana getirdigi huzursuzluklar, Ayhan Bozfirat’in öykülerinin temel izlegini olusturur. Kafka ve Beckett etkisinin yer yer gözlemlendigi bu öykülerde  toplumsal meseleler, derinlikli ve bütünlüklü bir bakis açisiyla ele alinir. Genellikle kenar semtlerdeki siradan insanlarin konu edildigi öykülerde, kisilerin birçogu, arada kalmisligi ve yogun bir iletisimsizligi yasarlar. Yazar, öykü kisilerini daha çok kadinlar arasindan seçmesine ragmen, feminist bir bakis açisi benimsemez ve meseleleri, insan olmanin beraberinde getirdigi durumlar olarak algilar. Süse ve betimlemeye gerek duymayan Ayhan Bozfirat, düsle gerçegin iç içe geçtigi, çagrisimlara açik öykülerde siirsel bir dile yaslanir.