TÜKENDİ
Yardimlasma temeline dayanan, dini ve medeni bir müessese olan vakif, sosyal dayanismanin en eski hukuki müesseselerinden biridir. Sosyal müesseselerin kurulup gelismesinde büyük derecede rol oynayan ve sadece genis halk kitleleri degil, çevre ve hayvanlara da hizmet götüren vakif teskilati, milletlerin sahip oldugu manevi güç ve degerlerin tanimlanmasina yardimci baslica eserlerdendir. Islam dinini kabul etmelerinden sonra Türklerin, ekonomik, sosyal ve dini hayatlarinda asirlar boyu müessir bir rol oynamis bulunan vakif kurumu, sadece fakirlere yardim etmek geibi dar bir çevrede kalmamis; ayni zamanda fikir, irfan ve imar gibi müesseseler üzerinde de derin izler birakmistimr. Nitekim bu yüzden “Osmanli Imparatorlugu’nun umumi hayatinda bir iskan ve imar metodu olarak vakiflarin oynamis oldugu büyük rolden kimse süphe etmemektedir. Sehirlerimizin her türlü amme hizmetleri, muavenet (sosyal yardimlasma) teskilati, ilmi, dini ve medeni hayatin her türlü tezahürleri hep vakif tesisler yolu ile tanzim ve idare edilmis bulunmaktadir.“ Bütün bu açilardan degerlendirildikleri zaman vakiflarin, toplumun hayir ve iyiligine olan her yerde nasil saglam birer sigorta teskilati gibi görev yaptiklari anlasilacaktir. (Arka Kapak)