Orda Bir Köy Var Uzakta Arnavutköy

Arnavutköy’ün tepeleri, daglari, yesillikleri, “vahsi bati” beni çagiriyordu âdeta. Evin sokaga degil de, arkaya bakan tarafi bos bir araziydi. Bu bos arazi önce, taslik ve otluk bir alan olarak uzanir, daha sonra boyumuzu asan kocaman yaban dikenleriyle kaplanirdi. Arazinin görece sag tarafi (ki daha sonralari burasi düzlendi ve Dayi’nin yazlik sinemasi oldu) yogun bir agaç kitlesiyle son bulurdu. Bu agaç kitlesinden daha da saga dogru gidilirse Çamlibahçe’nin arka tarafina ulasilirdi.