TÜKENDİ
“Kibris, bizler için daima “Orda bir ‘ada’ var uzakta” bir yer olarak kaldi. Kibris insanini ise sirtimizda tasidigimiz bir kambur, vergilerimizle besledigimiz tembel bir halk olarak bildik. Hepimiz, üç-bes günümüzü hosça geçirme, casinolarda para harcama gayesiyle bu Ada’ya geldik. Alisveris yaptigimiz dükkanlarda pazarlik kültürünü bilmeyen, alinan malda indirim yapmayan ama kaziklamayan dükkan sahibine, “Sizleri biz kurtardik, keske kurtarmasaydik, siz bizim paralarimizla ayakta duruyorsunuz,” diyebilme hakkini kendimizde gördük. KKTC bugün, çogunlugunun Türkiyeli oldugu, Kibrislinin azinlik olarak var olmaya çalistigi bir Ada’dir.Sizlere Kibris kadinin duygularini, düsüncelerini, bu memleketin onlar için neleri ifade ettigini kendi agizlarindan aktarmaya çalistim. Tarihi geçmisi, henüz bozulmamis dogasi, sicakkanli insanlari ile okuyucuya bir nefes göndermek istedim. Gönül bu Ada’dan, toplum içinde hep sözü edilen, görünmeyen ama hep hissedilen ellerin çekilmesini, bir avuç kalan Kibrislinin kendi ayaklari üstünde durabilmesini, degerli kadinlarinin memleketlerinin kaderinde ön plana çikmalarini arzuluyor. Dilerim bu arzum en kisa zamanda gerçeklesir.”