TÜKENDİ
O KIZA...
Senin için dört yil boyunca her saniye kendimle cebellestim. Sadece seni görebilmek için disari çikar oldum. Her baktigim yerde seni gördügümü, her Allah’in günü senin sesini duymak için yataktan heyecan ile kalktigimi fark ettim. Sen yakinimda olsan bile seni özledigimi, yanindan ayrilmak istemedigimi anladim. Ben bu yola OLMAYACAK BIR HAYAL olarak basladim, umutlarimin bir kösesinde bunu da hesaba kattim. Ben dört yil boyunca seni yasadim, seni tanidim. Senin basini omzuma yaslayip saçini oksamayi ve seni sevdigimi söylemeyi diledim. Fakat olmadi iste. Birçok sey yaptim, birçok kez rezil oldum, kendimi sakladim, senin için siirler yazdim. O da yetmedi, sana bir kitap yaziyorum. Sen belki bilmek istemezsin ama beni birakip gittigin zamanlarda basladim bu kitaba. Belki yasadiklarim kolay kolay kimsenin yasayip benim kadar iyi bir sekilde atlatamayacagi olaylar olabilir ama kimse de ilham almayacak degil. Ben sevdigim için her seyi yaptim. Aldigim hiçbir kötü cevapta yilmadim, vazgeçmedim. Hayatim zehir oldu ama zehirle de yasamayi ögrendim. Sensizligin insani deli ettigini, bir süre sonra hep seni düsündürdügünü ve asla unutturmadigini ögrendim. Fakat bunca yasananlardan sonra ben kime deger verilecegini ögrendim. Insanlarin bence en çok problem yasadigi yer bu: deger vermek. Bir kisiye haddinden fazla deger vereceksen sonuçlarina katlanabilmelisin. Bunun için bundan sonra deger verirken iki kere düsünecegim. Bu kitapta da asilamak istedigim üç sey var:
UMUT ET!
ÇABALA!
VAZGEÇME!..
Senin için dört yil boyunca her saniye kendimle cebellestim. Sadece seni görebilmek için disari çikar oldum. Her baktigim yerde seni gördügümü, her Allah’in günü senin sesini duymak için yataktan heyecan ile kalktigimi fark ettim. Sen yakinimda olsan bile seni özledigimi, yanindan ayrilmak istemedigimi anladim. Ben bu yola OLMAYACAK BIR HAYAL olarak basladim, umutlarimin bir kösesinde bunu da hesaba kattim. Ben dört yil boyunca seni yasadim, seni tanidim. Senin basini omzuma yaslayip saçini oksamayi ve seni sevdigimi söylemeyi diledim. Fakat olmadi iste. Birçok sey yaptim, birçok kez rezil oldum, kendimi sakladim, senin için siirler yazdim. O da yetmedi, sana bir kitap yaziyorum. Sen belki bilmek istemezsin ama beni birakip gittigin zamanlarda basladim bu kitaba. Belki yasadiklarim kolay kolay kimsenin yasayip benim kadar iyi bir sekilde atlatamayacagi olaylar olabilir ama kimse de ilham almayacak degil. Ben sevdigim için her seyi yaptim. Aldigim hiçbir kötü cevapta yilmadim, vazgeçmedim. Hayatim zehir oldu ama zehirle de yasamayi ögrendim. Sensizligin insani deli ettigini, bir süre sonra hep seni düsündürdügünü ve asla unutturmadigini ögrendim. Fakat bunca yasananlardan sonra ben kime deger verilecegini ögrendim. Insanlarin bence en çok problem yasadigi yer bu: deger vermek. Bir kisiye haddinden fazla deger vereceksen sonuçlarina katlanabilmelisin. Bunun için bundan sonra deger verirken iki kere düsünecegim. Bu kitapta da asilamak istedigim üç sey var:
UMUT ET!
ÇABALA!
VAZGEÇME!..