TÜKENDİ
sonra…kendi adimi buldum harfin agaçlarindaüzerime örttüm. sarindim durmadan.anladim ki adinsan hamuruyla kaynayan akl-i evvelin sirrikör oldugu ilk karanlikgömüldügü yalan!belki de içimizi döktügümüz dünyaars-i alaya dek yükselen karanliginemzirdigi pür imlâdir.