TÜKENDİ
"Beni anlayacagini.." diyordu.Anlamak... Kim anlayacakti? Ben mi? Ben!Evet, anliyordum, burada geçen her bir günümde, her bir saatimde, tahammülsüz bir acinin, ona kadar uzanan yansimasinin verdigi sikintilari. Içimi bir bosluk, bir hiçlik kapliyordu. Hiç hareket etmeden, duymadan, görmeden, göz kirpmadan, nefes almadan bir buz kalibi gibi olmak istiyordum. Yasam sanki ne benle, ne bensiz var olmus; o benden, ben ondan habersiz; çiçekler kokusuz, rüzgârlar esintisiz, atesler alevsiz kalmisti. Düsünce düsüncesizlikle, akil akilsizlikla, duygu duygusuzlukla, renkler renksizlikle, müzik sessizlikle dans ediyordu kafamda."